Jaar: 2017

Geplaatst op door — Geef een reactie

Sinterklaas – Dichtgedachten #691

Vandaag is de grote dag, sinterklaas komt binnen. Dat was een paar jaar geleden niets anders dan een feestelijke gebeurtenis. Tegenwoordig is het vooral een beladen dag, want het is de dag waarop alles wat er gezegd is rond zwarte Piet samenkomt. Laten we vooral niet vergeten dat Sinterklaas een kinderfeest is. Vandaag komt Sinterklaas binnen, en laat dat vooral een feestelijke dag zijn, wat of waar je ook in gelooft. Voor de kinderen, die hier niets aan kunnen doen, en die hier totaal geen boodschap aan hebben. Want of je nu vóór of tegen de traditie bent, wat heb je eraan als kinderen zich Sinterklaas alleen maar herinneren als het feest waarbij alle volwassenen ruzie maken. Dat kan niet de bedoeling zijn.
Of je nu gaat voor veegjes op de wang,
of voor volledig zwart,
onthoud dit feest zit al je leven lang,
niet in een kleur, maar in je hart.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Dichtgedachten #675 – Moedig zijn

Moedig zijn heeft net als sterk zijn nogal een verkeerde reputatie. We denken vaak dat het betekent dat je onbevreesd bent, dat niets je bang maakt. Dat is grote onzin, iedereen is ergens bang voor, zelfs al lijkt het tegendeel waar. Sterker nog, zonder angst zou moed niet bestaan. Moed betekent juist dat je angst kent, maar ervoor kiest om ondanks het feit dat je bang bent, toch iets te doen. Het gedicht vandaag gaat dan ook over de ware aard van moed.
Moedig zijn wil echt niet zeggen,
dat je nergens bang voor bent,
maar dat je grenzen durft verleggen,
terwijl je de gevolgen kent.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Dichtgedachten #387 – Voor jezelf zorgen

Het klinkt zo eenvoudig, goed voor jezelf zorgen. Toch hebben veel mensen daar wat moeite mee. Ze cijferen zichzelf weg voor een ander, maar investeren daarbij energie die niet wordt aangevuld, omdat ze niet goed zorgen voor de basis: zichzelf. we vinden het soms zo egoïstisch, goed voor onszelf zorgen. Maar het is zó belangrijk. Je hebt niets te geven als je zelf emotioneel bankroet bent. Daarom in het gedicht van vandaag: Voor jezelf zorgen. Zorg jij goed voor jezelf? En waarom (niet)? Laat het weten in de reacties.
 
Als je je eigen behoeften negeert,
omdat een ander je geen keuze laat.
Is het als of je hun huis restaureert,
terwijl het jouwe op instorten staat.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Dichtgedachten #839: Het heeft zo moeten zijn

Mensen zeggen het heel vaak wanneer er iets moois gebeurt: ‘Wauw, dit heeft echt zo moeten zijn’. Ik vind dat op zich een hele mooie gedachte, het idee dat het universum voor jou werkt om mooie dingen te bewerkstelligen. Maar ik moet bij deze uitspraak steeds vaker denken aan die foto van dat aangespoelde jongetje op het strand, tijdens het hoogtepunt van de vluchtelingencrisis. Heeft dat dan ook zo moeten zijn? Het is soms een beetje meten met twee maten: als het fantastisch is heeft het zo moeten zijn, als het ons tegenzit dan komen we vaak niet verder dan een: ‘Dat heb ik weer’. Of dingen zo moeten zijn? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik dankbaar ben voor alle mooie dingen die op mijn pad komen, en probeer zoveel mogelijk te leren van tegenslagen. Meer controle over het leven dan dat hebben we niet, toch?
Wanneer je bij voorspoed stelt,
dat het zo heeft moeten zijn.
Bedenk dan dat dat ook geldt,
voor alle tegenslag en pijn.

Geplaatst op door — 1 reactie

Dichtgedachten #837: Liefde en respect

Tien jaar geleden was het in mijn omgeving de vraag wie er het eerste ging trouwen. Nu lijkt het vooral de vraag wie er als eerste gaat scheiden. Relaties en huwelijken zijn ingewikkeld, en in veel gevallen is er ook daadwerkelijk niets meer om voor te vechten. Maar ik zie helaas ook veel gevallen waarbij ik denk: ‘Zijn we dan zo gewend aan het feit dat alles makkelijk en fijn moet zijn, dat we niet meer weten hoe te vechten voor iets dat de moeite waard is? Want het eerste huwelijk dat ook na de bruiloft over rozen gaat, moet nog gesloten worden.

Geen huwelijk is perfect,
elke relatie kent problemen.
Maar met liefde en respect,
kun je de meeste hordes nemen.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Dichtgedachten #603: Als jij erin gelooft

In de film The Pursuit of Happiness zegt Will Smith: ‘Laat niemand je vertellen wat je wel of niet kunt doen. Mensen zeggen vaak dat jij iets niet kunt, simpelweg omdat ze dat zelf niet kunnen.

Het volgende hoofdstuk in je leven,
zul je nooit bereiken,
als je vol spijt steeds naar de pagina’s,
van het huidige blijft kijken.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Dichtgedachten #813: Grapje

dichtgedachten_813.jpg

Soms maakt iemand een grapje en dan reageer je daar heel heftig op. ‘Maar ik meende het toch niet?’ is dan het antwoord. Waarom voelt het dan toch zo vervelend? Omdat je onderbewust heel goed weet dat een grapje altijd ergens vandaan komt.

Ieder geintje heeft een seintje, luidt ook wel een bekend spreekwoord. En dat klopt, want als je er niet mee bezig was, hoe kon je dan die grap bedenken? Daarover gaat het gedicht van vandaag.

Een grapje komt nooit uit het niets,
zelfs als de ander het ontkent.
Je kunt het immers niet bedenken,
als je er niet mee bezig bent.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Dichtgedachten #808: Pesten

dichtgedachten_808-300x200.jpg

Wanneer je op school of in een werksituatie te maken krijgt met pesten, dan wordt er vaak gesproken over je weerbaarheid. En dat is absoluut waar, wanneer je meer weerbaar bent, word je sneller met rust gelaten.

Maar vaak wordt vergeten om te benadrukken dat je zelf niets gedaan hebt om dit te verdienen. Dat het niet eerlijk is dat jij nu een stap moet zetten omwille van het gedrag van een ander. Het heeft mij vroeger enorm geholpen, de wetenschap dat ik dit niet verdiend had. Dat het niets te maken had met mij, maar met de ander. Daarover gaat dit gedicht:

Pesten is nooit jouw schuld,
bij dat idee gaat het vaak mis.?
Het is de dader die verhult,
dat hij / zij onzeker is.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Waarom ik mijn zoontje ontvriendde

ontvrienden.jpg

ontvrienden
Toen zijn broertje nog niet geboren was, noemde ik mijn oudste zoontje mijn beste vriend, niet alleen als ik over hem sprak, maar ook als ik mét hem sprak. De één vond dat superschattig, de ander vond dat een beetje dubieus, ik vond het vooral iets dat vanuit mijn gevoel kwam. Nooit eerder voelde ik voor iemand wat ik voor mijn kinderen voel, ik kan met ze lezen en schrijven, ze hebben dezelfde humor, ik breng zó graag tijd met ze door.
Uiteraard was het een vriendschap met haken en ogen, want als hij iets deed dat niet mocht, moest ik hem corrigeren. Ik moest hem dingen bijbrengen, dingen verbieden, hij moest naar mij luisteren, zelfs als hij dat niet eerlijk vond. Ik vertelde hem, als jij mij op een bepaalde manier behandelt, zal ik jou ook zo behandelen, en dat leek hij daadwerkelijk te begrijpen.
Iemand een spiegel voorhouden werkt altijd, ongeacht de leeftijd.
Een tijd geleden was ik plotseling verwikkeld in een conflict met iemand. Nu heb ik niet heel vaak conflicten, dus ik was er behoorlijk van slag, vooral ook omdat deze persoon veel voor me betekent. Om een lang verhaal kort te maken, hij verbood mij om iets te zeggen en doen. Ik reageerde daar wat lacherig op, want ik nam aan dat het zijn bedoeling was om me te vragen of ik dat nooit meer wilde zeggen / doen. Dat was niet het geval, hij verbood het me. Ik stond met mijn mond vol tanden.

Vrienden leggen elkaar niets op

Het heeft eventjes geduurd voordat ik weer met deze persoon door één deur kon. Mijn vrouw begreep niet waarom het zo’n probleem voor me was en waarom ik er niet gewoon overheen kon stappen, en ik zelf eigenlijk ook niet. Het antwoord kwam toen we het euvel eindelijk uitspraken. Ik erkende wat ik fout had gedaan (conflicten hebben immers twee kanten) en ik gaf aan dat ik vooral zo verbouwereerd was omdat hij, door mij iets op te leggen, het concept vriendschap verstoorde. Vrienden leggen elkaar niets op, dwingen elkaar tot niets, verbieden elkaar niets. Je kunt elkaar vragen om ergens mee op te houden, en als de ander weigert, dan kun je ervoor kiezen om die persoon niet meer te willen zien. Immers, een vriend hoort rekening te houden met je gevoel.

Niet meer veilig

Het was op slag een vriendschap geworden waarin ik me (gelukkig tijdelijk) niet veilig meer voelde, omdat de gelijkwaardigheid weg was. En terwijl ik dit aan hem uitlegde, realiseerde ik me dat het concept van vriendschap dat ik mijn zoontje voorlegde, allesbehalve vriendschap was. Waar ik dacht dat ik hem vriendschap bood, bood ik hem slechts vriendschap wanneer mij dat uitkwam. Als er iets was dat me (hoe terecht ook) niet zinde, moest ik als ouder boven hem gaan staan en hem corrigeren, hem iets opleggen en in sommige gevallen zelfs dwingen om iets te doen. En door onze ouder-kind relatie aan hem te presenteren als vriendschap, leerde ik hem dat dat vriendschap is: meestal leuk en aardig, maar als iets je niet zint, verhef je je boven de ander. Een destructievere les kan ik me niet bedenken.

Geen vriendjes

Ik houd ontzettend veel van mijn zoontjes, maar mijn vriendjes noem ik ze niet meer. Ze zijn mijn alles, ik geniet enorm van ze, maar ik ben hun vader. En over een jaar of vijftien, als ik ze nog genoeg te leren heb, maar niets meer over ze te zeggen heb, is er hopelijk nog tijd genoeg voor vriendschap.
Iemand een spiegel voorhouden werkt altijd, ongeacht de leeftijd.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Met liefde stop je geen terrorist

liefde_terrorist.jpg


Angst, boosheid…en een klein beetje verdoofdheid, dat is wat de aanslag van gisteren bij mij, en vele anderen oproep. Angst omdat we niet meer weten waar we veilig zijn, boosheid omdat niemand het recht heeft om een ander het leven te ontnemen, en verdoofdheid, omdat, hoe erg het ook is, gewenning ervoor zorgt dat we van deze aanslag minder van de leg zijn dan de aanslag in Parijs een aantal jaar geleden. En steeds vaker rijst de vraag: wat moeten we hiermee?
Wanneer er ergens een aanslag is gepleegd, schrijf ik meestal een gedicht om het gevoel van het moment te vangen, om vervolgens aan te geven dat liefde het enige antwoord is. Soms wordt daar (begrijpelijk) met nogal wat sarcasme op gereageerd. ‘Dus als er een terrorist met een bom voor je neus staat, wil jij hem op het rechte pad knuffelen?’ ‘Als ons land wordt aangevallen sturen wij terug, ‘wij ook van jullie?’.
Hoewel het begrijpelijke reacties zijn, zijn ze ook te kort door de bocht. Natuurlijk moet je een terrorist zo snel mogelijk onschadelijk maken (en dat hoeft niet met liefde) en uiteraard moet je je als land gewoon verdedigen. Het eindresultaat kun je niet bestrijden met liefde, maar alles wat daaraan vooraf gaat wél.
Genegeerd en niet gehoord
Neem de Amerikaanse president als voorbeeld. De machtigste man ter wereld strooit met beledigingen, bedreigingen en haat. Daar kunnen jij en ik met onze liefde echt niet tegenop. Het probleem is echter niet Trump, het probleem is dat hij aan de macht is gekomen. Dát hij aan de macht is gekomen, is omdat er een hele grote groep ontevreden mensen is, die zich niet gehoord voelt, die zich genegeerd voelt, en die wordt gedreven door haat en ontevredenheid. Een groep die nu nog steeds belachelijk wordt gemaakt, oftewel, er wordt nog steeds niet geluisterd. Dan kun je vinden wat je wilt van zo’n groep, maar als ze groot genoeg zijn om een president aan de macht te helpen, dan wordt het misschien tijd om eens te luisteren en begrip te tonen, zélfs al ben je het totaal met ze oneens.
Hier in Nederland doen we dat al niet veel beter. Of het nu om de politiek gaat, om vluchtelingen of om zwarte pieten, er word veel geschreeuwd en weinig naar elkaar geluisterd. Er is geen respect en er is geen liefde. En juist dat is een cultuur waarin heel veel gevaar schuilt, een cultuur waarin haat en verdeeldheid de basis is.
Het is absoluut waar, met liefde stop je geen terrorist. Maar een wereld waarin haat de overhand heeft op liefde, kwéék je ze wel en kweek je in ieder geval een omgeving waarin mensen, groepen en zelfs hele landen tegen elkaar opgezet kunnen worden. En eigenlijk is het belachelijk dat we daar anno 2017 nog steeds niet boven staan.
Onwil
Boosheid en haat, ik voel het als geen ander na een aanslag als die in Barcelona. Maar nog meer dan dat voel ik de onwil om me over te geven aan dit soort gevoelens, want als we dát doen, dan geven we ons pas echt gewonnen. In een wereld vol liefde kan haat niet overleven. In een wereld vol haat, liefde evenmin. De vraag is in welke wereld wij willen leven.