Maand: januari 2021

Geplaatst op door — Geef een reactie

De lieve vrede – Dichtgedachten #709

Iedereen kent wel zo iemand die het liefst altijd gelijk zou hebben. Als diegene advies geeft, en een ander slaat het in de wind en iets gaat fout, denkt diegene niet: ‘wat vervelend voor je dat het niet zo is gelopen zoals je gehoopt had’, maar ‘ik zei het toch!’. 

Als je wel eens de ontvanger van zo’n opmerking bent geweest, en die kans zit er dik in, dan weet je hoe vervelend dat klinkt. 

Op dat moment is dat absoluut niet wat je nodig hebt. Het kan geen kwaad om dat gevoel te herinneren als je een keer aan de andere kant staat. Als jij degene bent die advies heeft gegeven en nu ziet hoe een ander, die het niet had opgevolgd, teleurgesteld wordt.

Want ja, je had weliswaar gelijk. Maar maakt dat feit ook maar iets beter aan de situatie? Nee. Dus op zo’n moment kun je er maar het beste zijn met een luisterend oor, en er niet op ingaan dat ze dan maar jouw raad hadden moeten opvolgen. 

Dat is wat dit gedicht omschrijft:

Conflict mag best worden vermeden,
omdat soms, in de praktijk,
kiezen voor de lieve vrede,
zwaarder weegt dan je gelijk.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Monopoly – Dichtgedachten #920

Soms kan het voelen alsof je steeds maar tegen muren aanloopt en niets gaat zoals jij wil. Om het met de Monopoly-metafoor te zeggen: je bent al na drie rondjes failliet, terwijl je medespelers hotels bouwen alsof het niets is.

Het grote voordeel van Monopoly: het spel is op een gegeven moment voorbij. En de volgende keer dat je het speelt, ben jij misschien wel degene die makkelijk allemaal geld bij elkaar schraapt. Je kan altijd een nieuw potje beginnen. En ook al is het in het leven niet altijd zo makkelijk, je kan soms wel bepaalde beslissingen nemen en andere keuzes maken.

Wat ook een punt is bij Monopoly, is dat degene die het beste lijkt te spelen, misschien wel stiekem valsspeelt. De buurman in het echte leven die zo gelukkig lijkt, heeft misschien wel allerlei problemen die hij niet met je deelt. Van buiten lijkt het alsof hij geen zorgen heeft, terwijl hij vanbinnen toch aardig bezorgd is over allerlei zaken.

Je kunt nooit zien hoe een ander er daadwerkelijk voor staat. En dat is lastig te zien als je zelf wat in de put zit. Maar ooit wordt er ergens weer een nieuw spel gestart, en opnieuw met een dobbelsteen gegooid. En wie weet heb jij dan eens al het geluk.

Daarover gaat dit gedicht:

Het leven is net Monopoly,
oneerlijk, saai en hard.
Iedereen heeft goede straten,
en jij komt niet eens langs Start.

Geplaatst op door — Geef een reactie

In de spiegel – Dichtgedachten #756

Als je even niet zo lekker in je vel zit, kan een compliment je weer helemaal opmonteren. Iemand die zegt dat je haar zo leuk zit, dat je zulke mooie schoenen aan hebt of iets zegt over je persoonlijkheid, kan je zelfvertrouwen weer teruggeven als je eventjes in de put zit.

Maar als je structureel wat minder denkt over jezelf, dan zorgt een complimentje er niet direct voor dat je vervolgens vol zelfvertrouwen door het leven gaat. Want als jij zelf niet goed denkt over jezelf, dan komt het ook niet binnen als een ander iets leuks over je zegt.

Er is uiteindelijk één persoon in ons leven wiens mening we voor waar aannemen, en dat is die van onszelf. En het kan heel erg moeilijk zijn om jezelf te overtuigen van het feit dat je ongelijk hebt gehad. Dat je al die tijd een hartstikke leuk mens bent geweest, dat je er mooi uitziet en aardig bent voor je omgeving.

Als je nu eenmaal weinig zelfvertrouwen hebt, is het lastig om je weer goed te voelen over jezelf. Maar de enige die dat kan doen, ben jij. Maar in plaats van altijd maar te kijken naar wat je niet leuk vindt aan jezelf en wat je zou willen veranderen, zou je ook eens kunnen gaan bedenken wat je wél leuk vindt aan jezelf. Dit zijn vaak dingen die anderen allang in je hebben gezien. Jij bent de enige die je daarvan nog hoeft te overtuigen.

Dit kan heel confronterend zijn, vooral als je uiteindelijk beseft dat je voor niets jarenlang jezelf naar beneden hebt gehaald. Maar het kan ook enorm veel winnen voor de toekomst. Want het is nooit te laat om opnieuw te beginnen.

Dat is de boodschap achter dit gedicht:

Complimenten zijn fantastisch,
maar toverkracht hebben ze niet.
Ze veranderen vrij weinig,
aan wie je in de spiegel ziet.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Wat je wilt horen – Dichtgedachten #402

Iedereen gaat wel eens door een fase waarin het niet helemaal lekker gaat. Misschien zit je niet goed in je vel, of is er een andere reden waarom je je ineens anders gedraagt dan je vrienden van je gewend zijn.

Je bent in zo’n periode waarschijnlijk wat gevoeliger dan anders, en als een goede vriend of vriendin dan zorgen uit, kan dat in het verkeerde keelgat schieten. Hoe vervelend het is om soms de waarheid te horen, je vriend of vriendin vindt het vast ook niet prettig om je te confronteren met minder leuk gedrag. Meestal zal diegene zich juist uitspreken om de vriendschap te redden. Hij of zij heeft zich misschien al een tijdje zitten verbijten. 

Of misschien is het wel andersom, heb jij juist iemand om wie je veel geeft, die zich de laatste tijd anders gedraagt. Aan welke kant je ook staat, het is een lastige situatie. Maar als je respectvol blijft, voor elkaar open staat en elkaar misschien wat ruimte geeft om het gezegde te verwerken, dan zien beide partijen hopelijk gauw in hoe de vork in de steel zit, en zijn jullie uiteindelijk alleen maar blij dat iemand zich heeft uitgesproken.

Dat is de boodschap achter dit gedicht:

We lijken soms te zijn vergeten,
vriendschap draait niet om punten scoren.
Een vriend zegt wat je moet weten,
en niet wat je wilt horen.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Karakter accepteren – Dichtgedachten #361

Soms kom je mensen tegen die bepaalde eigenschappen hebben die je niet zo ziet zitten. Als het mensen zijn met wie je niet veel te maken hebt, dan maakt het niet uit. Vaak kun je het dan wel met ze uithouden voor zolang het duurt, en daarna ga je ieder jullie weegs en hoef je elkaar voorlopig niet te zien.

Maar als het mensen zijn om wie je geeft, en je hebt het idee dat hun gedrag schadelijk is voor henzelf, dan is het wat anders. Doen ze bijvoorbeeld dingen die slecht zijn voor hun gezondheid, stoten ze mensen af met hun gedrag, of is er iets anders dat voor hen niet ten nadele werkt? Soms zie je dat soort dingen wel als buitenstaander, maar hebben ze het zelf niet eens in de gaten.

Natuurlijk is het goed bedoeld als je er iets over zegt tegen deze mensen. Maar pas op, want het kan ook belerend overkomen. Het is één ding om mensen te wijzen op hun gedrag, maar als je wilt proberen ze te veranderen, dan dat wel eens averechts uitpakken.

Het kan namelijk best zijn dat de ander zelf inziet dat hij of zij onhandig bezig is, en hier iets aan wil doen. Dat is hartstikke mooi. Maar het kan ook zijn dat ze zelf eigenlijk heel tevreden zijn over hoe ze hun leven inrichten, en geen behoefte hebben om te veranderen.

Als je dan toch een verandering probeert te forceren, dan kan dat verkeerd vallen. Of deze mensen nu direct realiseren dat ze het niet eens zijn met deze veranderingen of op een later moment, ze kunnen je dingen gaan kwalijk nemen. En daar heb je uiteindelijk geen van beiden iets aan. In dat geval kan je er maar beter direct achter komen dat jullie op een bepaald gebied niet matchen.

Daarover gaat dit gedicht:

Je kunt mensen niet veranderen,
het heeft geen zin dat te proberen.
Je kunt afscheid van ze nemen,
of hun karakter accepteren.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Vallen of zweven? – Dichtgedachten #1408

Iedereen valt ooit in een diep gat. Een gebroken hart, of het nu gaat om het verlies van een persoon of een droom, is vreselijk. 

Hoe lang je valt, hangt af van hoe sterk je in je schoenen staat, hoe groot de pijn is en hoe je erop reageert. Er zijn zelfs dingen die zo erg zijn dat je nooit meer uit de put kunt komen. Maar over de meeste dingen kun je, hoe erg ze ook voelen op dat moment, heen komen.

Op een gegeven moment zul je merken dat je niet meer steeds met pijn aan iets of iemand terugdenkt, maar dat je er zelfs om kunt glimlachen als je een mooie herinnering opdiept. Op dat moment ben je ontzettend ver gekomen. 

Je kunt ervoor kiezen om te blijven hangen in het gevoel verslagen te zijn, en de tegenslag de overhand te geven. Maar je kunt ook dankbaar zijn voor de ervaring. Dat je die persoon gekend hebt, en de wetenschap dat je je best hebt gedaan om iets te bereiken.

Natuurlijk is het niet alleen maar een doorgaande lijn waar alleen maar vooruitgang in zit, en zul je op bepaalde momenten nog wel een terugval te verwerken krijgen, of overmand worden door herinneringen. Maar als je uiteindelijk verder kunt leven, dan ben je sterker door deze ervaring en weet je zeker dat je geleefd hebt.

Daarover gaat dit gedicht:

Als je diep valt op een dag,
maar leert vliegen en blijft leven.
Vervloek je dan de tegenslag,
of ben je dankbaar voor het zweven?

Geplaatst op door — Geef een reactie

Geen perfectie – Dichtgedachten #1257

Ben je altijd de aardigste versie van jezelf? Ben je altijd onberispelijk gekleed, houd je je altijd aan afspraken en ben je nog nooit uit je slof geschoten? Als je op alles hierboven bevestigend kunt antwoorden, dan hier nog een vraag: ben je gelukkig?

Soms is het nou eenmaal nodig om uit te vallen tegen iemand zodat je je frustratie kwijt kan en je daarna weer met een schone lei verder kunt.

Soms is het nodig om voor jezelf te kiezen en een afspraak af te zeggen en in je huispak op de bank een film te kijken met een mok chocomel.

Want als je altijd maar bezig bent om voor de buitenwereld een perfect plaatje te vormen, is de kans groot dat je negeert wat je daadwerkelijk nodig hebt.

En natuurlijk is het fijn om aardig gevonden te worden en er mooi uit te zien. Maar als iemand over je grenzen heen gaat, kun je die aangeven. En als je mascara is uitgelopen omdat je tijdens een regenbui in de plassen hebt gesprongen, zijn de vlekken een bewijs van het feit dat je leeft. Niet van het feit dat je een sloddervos bent (of misschien ben je dat wel. Ook prima, toch?)

Dat is de boodschap achter dit gedicht:

Streef niet naar perfectie,
daar word je niet gelukkig van.
Wees de versie van jezelf,
waar je het best mee leven kan.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Het is gedaan – Dichtgedachten #749

Niet opgeven, niet opgeven, het is bijna alsof je het niet kunt verkopen naar de buitenwereld toe als je niet al je dromen af- of waarmaakt. 

Maar soms heb je al heel vaak geprobeerd, en heb je teleurstelling na teleurstelling te verwerken gehad, en kom je erachter dat je veel gelukkiger wordt van loslaten. Of misschien ontdek je wel tijdens het najagen van je droom dat het eigenlijk helemaal niet was wat je ervan verwacht had.

Het kan lastig zijn om dat aan mensen uit te leggen, maar daar zit eigenlijk het probleem. Want je bent geen uitleg verschuldigd aan iemand anders dan jezelf. 

En als je daar eenmaal van doordrongen bent, kan het voelen alsof er een last van je schouders valt.

Dat is wat dit gedicht omschrijft:

We leren om niet op te geven,
om áltijd maar door te gaan.
Maar er zijn momenten in het leven,
dat je mag zeggen: het is gedaan.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Het leven is een boek – Dichtgedachten #1406

Je kunt waarschijnlijk wel een dag aanwijzen in je leven waarin alles perfect was. Het weer, het gezelschap, de manier waarop je over jezelf dacht… je hoopte op dat moment al dat je de tijd stil kon zetten en het voor altijd zo kon blijven, maar nadien is er van alles veranderd.

Er is een grote kans dat er in de toekomst weer zo’n dag komt. Maar ook dan zal er na afloop weer van alles veranderen. En dat is aan de ene kant verdrietig, maar aan de andere kant ook zo mooi.

Je hebt door mooie herinneringen ook veel moois om naar uit te kijken. Gaat het even wat minder? Je weet hoe het ook kan. En dat het ooit ook weer gaat gebeuren. Niet precies op dezelfde manier, of met dezelfde mensen, of onder dezelfde omstandigheden. Maar ooit zul je je weer zo kunnen voelen.

Het is mooi om ernaar uit te kijken, maar vergeet ook niet om in de tussentijd te genieten van de andere mooie dingen die op je pad komen. Er komen weer betere tijden aan, maar je moet er wel voor openstaan. 

Zo gaat het ook in boeken. De hoofdpersoon heeft altijd obstakels te overwinnen voordat hij of zij bij het happy end komt. 

Dat is waarover dit gedicht gaat:

Er komt geen dag dat alles goed is,
en voor altijd zo zal blijven.
Het leven is een spannend boek,
waaraan je tot het eind blijft schrijven.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Feiten of verwijten – Dichtgedachten #912

Sommige mensen staan altijd klaar met kritiek en scherpe woorden. Wat je ook probeert, ze staan aan de zijlijn om jou en je inspanningen naar beneden te halen. Ook al weet je ergens wel dat dit mensen zijn met onrealistische verwachtingen, hun woorden kunnen alsnog pijn doen. 

Wanneer iemand kritiek op je levert, is het daarom altijd goed om de woorden af te wegen. Is dit inderdaad iets waar je iets mee moet? Of begrijpt iemand je gewoon verkeerd? 

Is er bijvoorbeeld iemand die steeds van zich afbijt omdat hij of zij jaloers is op jou, dan kun je bij jezelf denken: laat maar, deze opmerkingen zijn ongefundeerd en gaan niet per se over mijn werk of over mij, dit zegt juist meer over degene die dit zegt.

Ook kun je je afvragen hoe belangrijk een persoon voor je is. Geeft een geliefde aan dat je iets beter op een andere manier had kunnen aanpakken? Dan zullen deze woorden waarschijnlijk veel harder aankomen dan wanneer iemand die je niet kent iets van je vindt.

Als je woorden op waarde kunt schatten, dan zul je snel inzien dat een groot deel van de kritiek niets anders is dan onvrede van een ander, geprojecteerd op jou. En dat je die woorden maar beter niet te serieus kan nemen. 

Dat is de boodschap achter dit gedicht:

Zodra je het verschil leert zien,
tussen feiten en verwijten,
dan zal kritiek voortaan misschien,
een stukje minder bijten.