Maand: mei 2021

Geplaatst op door — Geef een reactie

Halverwege stilstaan – Dichtgedachten #1581

Je mag nooit opgeven, je moet altijd blijven doorgaan, een doorzetter zijn, je ergens in vastbijten en je niet neerleggen bij tegenslag. Ga er maar aan. Soms lukt iets gewoon niet. Hoe vervelend dat ook is, dat gebeurt nou eenmaal.

Als je keihard hebt gewerkt maar iets pakt toch niet zo uit zoals je had gehoopt, heb jij dan gefaald? Als je keer op keer blijft vechten voor een relatie maar je komt er gewoon niet uit, ben je dan een mislukkeling?  

Ik mag hopen van niet. Het betekent gewoon dat je inziet dat niet altijd alles goedkomt. Dat er soms iets gaat zoals je het niet wil. Maar dat dat niets zegt over jou. Je hebt je best gedaan en bent op het punt gekomen waarop je realistisch moet kijken naar een situatie. Het enige dat je kunt doen als je het idee hebt dat je op een doodlopend spoor zit, is even stilstaan om je af te vragen of je hier nog wel je energie in wilt steken. Het antwoord kun je alleen zelf geven.

Daarover gaat het volgende gedicht:

Soms heeft het veel meer zin,
om halverwege stil te staan,
dan tegen beter weten in,
op deze route door te gaan.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Recht op gevoel – Dichtgedachten 1586

Je wilt niet altijd overal je gevoelens laten zien. Ook al is het heel gezond om je emoties eruit te laten, het wordt toch al snel gezien als een zwakte als je ergens emotioneel op reageert. En dat is eigenlijk heel erg jammer.

Emoties zijn namelijk helemaal niet raar, of iets om je voor te schamen. Emoties zijn een reactie op hoe je iets ervaart. En het is belangrijk om dat soms te laten zien. 

Bovendien, als iemand jou bijvoorbeeld verdrietig maakt, kan het heel waardevol zijn om dat aan die ander te laten weten. Misschien biedt het wat reflectie, maar bovenal betekent het dat jij hebt geuit wat je ergens van vond.

Want veel mensen denken dat het niet zoveel uitmaakt wat ze ergens van vinden, maar niets is minder waar. Je gevoelens zijn heel belangrijk, je hebt het recht om te vinden wat je ergens van vindt, en om dat te uiten. Je hoeft niet alles te bagatelliseren en je hoeft niet alles kleiner te maken dan het is. Want als jij iets voelt, dan voel je dat nu eenmaal.

Daarover gaat dit gedicht:

Je hebt recht op hoe je iets ervaart,
geluk, pijn of gemis.
Je gevoelens zijn de moeite waard,
maak het niet kleiner dan het is.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Allerliefste – Dichtgedachten #792

Mensen zijn vaak heel kritisch op zichzelf. Zodra je in de spiegel kijkt, ga je op zoek naar imperfecties. Heb je een pukkeltje, een stukje droge huid, een rimpel die je niet zint? Dan focus je daarop. 

Het feit dat je prachtige stralende ogen hebt, of mooie lippen, of gewoon een heel fijne uitstraling hebt, dat negeren veel mensen wanneer ze in de spiegel kijken.

Dat is toch hartstikke jammer? Er is namelijk zoveel leuks aan jou! Je hoeft er niet arrogant van te worden, maar een beetje blij zijn met jezelf, is wel ontzettend fijn. Je zit namelijk de rest van je leven aan jezelf vast. 

Dus als je de volgende keer in de spiegel kijkt, probeer dan iets liefs tegen jezelf te zeggen, in plaats van vooral te letten op de dingen waar je minder blij mee bent. Dan zul je hopelijk zien dat je steeds meer leuke dingen aan jezelf ontdekt.

Daarover gaat het volgende gedicht:

Wat zou je zeggen tegen iemand,
die je het allerliefste vindt.
Zeg dat vandaag tegen de spiegel,
omdat liefde daar begint.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Dan maar bang – Dichtgedachten #1333

Wanneer we kijken naar mensen die we bewonderen, dan zijn we vaak geneigd om te denken dat zij minder angst kennen dan wij. Dan zien we ze dappere dingen doen en denken: waren wij ook maar zo onbevreesd.

De realiteit is dat iedereen angst kent. De een laat zich er echter meer door tegenhouden dan de ander. Ik moet daar zelf regelmatig aan werken. Ik vecht vaak tegen mijn angst, en dat heeft geen zin. Angst is er met een reden. Soms is het een signaal, soms is het gewoon je eigen onzekerheid. Vechten tegen je angst heeft geen enkele zin, daar gaat het niet van weg. Wel kun je je afvragen of die angst realistisch is. En zo niet? Nou, dan ben je nog steeds angstig, maar dan doe je het gewoon bang.

Niemand is onbevreesd. Iedereen is wel eens bang. De vraag is of je je erdoor laat tegenhouden.

Dat is waarover dit gedicht gaat:

Luisteren naar angst en pijn,
gijzelt je hart je leven lang.
Je mag best ergens bevreesd voor zijn,
maar doe het dan gewoon maar bang.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Boekrecensie: Tot aan de zon en terug

Er is geen schrijfster van wie ik meer uitkijk naar een nieuw boek dan Jill Mansell. Iedere keer weet ze me weer te raken met haar mix van vrolijke en verdrietige verhaallijnen, kleurrijke personages en haar grappige, ongecompliceerde manier van schrijven. 
Uiteraard keek ik ook naar dit boek weer uit, en ze stelde me niet teleur.

Waar gaat het over?
Dit boek bevat verschillende verhaallijnen door elkaar, die zich allemaal afspelen in een klein dorp in de Engelse Cotswolds. Didi runt een beroemd viersterrenhotel waar haar ex Shay ineens komt inchecken. Didi’s vriendin Layla slaat eindelijk haar grote liefde aan de haak – maar waarom doet hij zo geheimzinnig? Kan Layla’s moeder Rosa opnieuw liefde vinden nadat haar man overleed en waarvoor komt het criminele verleden van Shays vader uiteindelijk zo goed van pas? En komen we eindelijk te weten waarom Shay dertien jaar geleden halsoverkop vertrok?
Het klinkt misschien een beetje ingewikkeld, maar Jill Mansell weet al deze verhaallijnen tot een heel overzichtelijk geheel te vlechten. Een beetje zoals de film Love Actually maar dan in boekvorm.

Wat vond ik ervan?
Van begin tot eind zat ik er helemaal in. Van tevoren kun je al een beetje voorspellen wat er gaat gebeuren, maar alsnog zijn er hier en daar wat vragen. Door de kleine druppeltjes informatie die je krijgt tijdens het verhaal, word je daardoor steeds een beetje aan het lijntje gehouden, wat betekent dat je het boek eigenlijk niet wilt neerleggen.
Ondanks dat het duidelijk een vrolijk boek is, gaat niet alles over rozen. Dat maakt het verhaal geloofwaardiger. Het echte leven is immers geen aaneenschakeling van alleen maar gezelligheid en luchtige momenten.
Voor de rest is het een heerlijke dosis Feelgood. Niet te ingewikkeld maar zonder banaal te worden, met personages die echt voor je gaan leven. Ik vond het echt jammer dat het verhaal uit was. 
De epiloog maakte het verhaal weliswaar rond, maar die was wat mij betreft niet per se nodig geweest. Maar goed, dan hebben we het over 3 van de 354 pagina’s.
Het fysieke boek is gedrukt op roze papier. Ik heb een e-book gelezen, dus ik kan niet zeggen of het fijn leest van roze papier of niet.

Waarom raad ik je dit aan?
Als je op zoek bent naar een goed geschreven maar luchtig verhaal waar ook hier en daar een meer serieuze ondertoon in zit, dan is dit precies het boek voor jou. In de zon op je balkon of in je tuin, op een strandbed, in een hotel na een dag door een stad lopen, of op een regenachtige dag onder een dekentje op de bank, je kunt dit boek overal lezen en je erdoor laten meeslepen.
Ik vind een heleboel feelgoodboeken leuk, maar Jill Mansell is wat mij betreft de absolute koningin van de vrolijke romans. Met Tot de zon en terug heeft ze weer een heerlijk exemplaar afgeleverd.

Waar te koop?
Je kunt dit boek bestellen bij Libris via deze link. Je steunt dan de boekhandel. Ook kun je het boek natuurlijk ook rechtstreeks bij je lokale boekhandel kopen of bestellen.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Zelfbeeld – Dichtgedachten #964

Zelfbeeld - Dichtgedachten #964

Niemand zal ooit zo kritisch op je zijn als jij op jezelf bent. Zelfbeeld is en blijft een van de lastigste dingen om te veranderen. Misschien kijk je naar jezelf en denk je: ik ben een geweldig mooi mens. Ik hoop dat dat zo is. De kans is echter groter dat het beeld dat je van jezelf hebt helemaal niet zo positief is.

Het is zonde, omdat het beeld zelden realistisch is, en bovendien helemaal niet is zoals anderen jou zien. Het is een projectie van hoe jij vreest dat anderen je zien. Daarover gaat dit gedicht:

Als jij jezelf eens zag,
zoals ík je aanschouw.
Dan wist je op slag,
waarom ik van je hou.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Angst wegdromen – Dichtgedachten #0636

Er wordt vaak beweerd dat je alles kunt waar je van droomt. We willen niet het feestje verpesten, maar dat is helaas niet waar. Het is een mooie gedachte, maar wie blind is kan geen piloot worden, wie niet kan zingen krijgt waarschijnlijk niet Ahoy vol, enzovoort. Toch is dromen héél erg belangrijk, want ze helpen je binnen de grenzen van je bestaan wel zo ver mogelijk komen.

En hoewel dromen niet alles kunnen waarmaken, kan angst wél alles kapot maken. Geen droom zo groot, of de angst om te falen steekt er wel een stokje voor. En waar je aan denkt, is waar je je op richt. Richt je op je angst, en je zult hem waarmaken, richt je op je dromen, en je zult ze, wederom binnen de grenzen van wat mogelijk is, realiseren.

We kunnen je niet garanderen dat je kunt doen wat je het liefste zou willen, maar zorg ervoor dat je dromen groter zijn dan je angst!

Zolang je dromen groter zijn,
dan de obstakels die je vreest,
droom je grote hindernissen klein,
angst belemmert je het meest.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Boekrecensie: Ik pleit voor jou!

Afgelopen week voelde ik me niet lekker en ik zocht een vrolijk boek om me af te leiden en waar ik niet teveel bij hoefde na te denken. Ik zie soms op sociale media dingen voorbij komen over Marijke Vos en aangezien ik nog een van haar boeken had liggen, besloot ik me eraan te wagen. Dat bleek een heel goed idee!

Wat vond ik ervan?
Ik vond dit een heerlijk verhaal. Lekker vlot geschreven een laagdrempelig zonder ooit plat of flauw te worden. Het is grappig, de personages zijn leuk en goed uitgewerkt, en ik kon me enorm goed verplaatsen in Janna.
De spanning tussen haar en Leo wordt heel subtiel opgebouwd door de PS’jes onder de extreem zakelijke mails. Van het ene personage ga je steeds meer houden terwijl je de ander in toenemende mate achter het behang wil plakken, en continu zitten die verloren documenten in je hoofd. Wanneer duiken ze nou toch eens op?
Ik kan dit boek zeker aanraden voor wie een ongecompliceerd, vrolijk maar goed in elkaar zittend boek wil lezen.

Waar gaat het over?
Advocate Janna verliest – eh, misplaatst – tijdens een vrijdagmiddagborrel een tas met belangrijke, vertrouwelijke documenten over haar aankomende zaak. Ze staat een realityster bij die gaat scheiden van haar man, een steenrijke mediamagnaat.
Wanneer Janna kennismaakt met de advocaat van de tegenpartij, weet ze niet hoe ze het heeft. Deze Leo is de man die haar na de beruchte borrel heeft gered, waarna ze zich enigszins gênant gedragen heeft.
Als even later alle roddelpers op de hoogte blijkt te zijn gebracht van de ins en outs rond de celebrityscheiding, is de ramp compleet. Wie heeft Janna’s documenten gevonden, en hoe kan ze ervoor zorgen dat haar strenge baas niet ontdekt dat ze per ongeluk geheime documenten in verkeerde handen heeft laten vallen? Want als ze deze zaak niet tot een goed einde brengt, zal ze ook geen promotie kunnen maken. En wat nou als de grootste saboteur van de zaak in haar eigen team blijkt te zitten?

Waarom raad ik dit aan?
Wanneer een auteur nogal gehypet wordt, in dit geval binnen mijn kennissenkring, ben ik vaak een beetje huiverig. Het voelt voor mij dan alsof ik het verhaal per se leuk moet vinden. Maar in dit geval bleek de angst volledig ongegrond.
Ik heb echt van het verhaal genoten en kan zelfs zeggen dat ik al uitkijk naar het volgende boek van Marijke Vos. Ik pleit voor jou! is in elk geval een heel leuk cadeautje voor jezelf om te lezen op vakantie.

Waar te koop?
Je kunt dit boek bestellen bij Libris via deze link. Je steunt dan de boekhandel. Ook kun je het boek natuurlijk ook rechtstreeks bij je lokale boekhandel bestellen.

Geplaatst op door — Geef een reactie

Twee minuten stilte – Dichtgedachten #1058

Twee minuten stilte - Dichtgedachten 1058

Het is 4 mei. Dodenherdenking. Om 20.00 uur vanavond houdt het hele land twee minuten stilte om slachtoffers van oorlogen te herdenken en te eren. Of nou ja, het hele land… niet iedereen houdt zich eraan.

We leven in een vrij land, iedereen mag doen waar hij of zij zich goed bij voelt. Misschien past het niet in je schema om twee minuten stil te zijn. Misschien draai je een avonddienst en kun je niet anders dan doorgaan met werken. Misschien heb je kinderen die om 20.00 uur besluiten dat dit het moment is voor een goede huilbui.

Er zijn ook mensen die er bewust niet bij stilstaan. Omdat het ver van hun bed is, ze hebben immers nooit oorlog meegemaakt. Omdat ze het niet belangrijk vinden of omdat ze er simpelweg niet aan denken. 

Dat kan allemaal. Iedereen heeft het recht om zelf te bedenken of hij of zij dit moment belangrijk vindt. Maar zelf ben ik twee minuten stil omdat ik het belangrijk vind om stil te staan bij wat oorlog met mensen kan doen, ook al heb ik het persoonlijk niet meegemaakt.

Om reacties voor te zijn: het is niet zo dat ik iemand zijn of haar vrijheid niet gun, alleen omdat ze niet twee minuten stil zijn. Vrijheid is niet iets dat je kunt verdienen. Vrijheid is een grondrecht, of zou dat in elk geval moeten zijn. Als je denkt dat dit een vanzelfsprekendheid is, of als je denkt dat we hier niet in vrijheid leven, dan daag ik je uit om hier eens over na te gaan denken.

Daarover gaat het volgende gedicht:

Twee minuten stilte,
voor eenieder die het leven liet.
Wie dat niet op kan brengen,
verdient wellicht die vrijheid niet.